تغییر و تحریف قرآن به معنای عام آن هرگونه نقصان، زیادی و یا جابجایی در الفاظ و ترکیبهای قرآن را شامل میشود.
دانشمندان دلایل زیادی بر عدم تغییر و تحریف قرآن بیان نمودهاند که ما در اینجا تنها برخی از ادله عقلی آنرا بیان میکنیم:
- قرآن از هنگام نزول دارای خصوصیاتی؛ مانند نظم بدیع، عدم اختلاف بین آیات، اخبار غیبی و .. بوده است، و همچنان آن خصوصیات را دارد و هنوز هم کسی نتوانسته حتی یک سوره مانند آنرا بیاورد. پس قرآن 14 قرن گذشته با قرآن امروز فرقی ندارد.
- اگر دینی بخواهد آخرین دین باشد، اولاً: باید کامل باشد(بر خلاف دینهای غیر خاتم که کامل نبودند). ثانیاً: هیچ تحریف و تغییری در طول تاریخ نداشته باشد، و با فقدان هر یک از این دو ویژگی، عقل خواهد گفت این دین خاتم نیست. البته باید توجه داشت که از بارزترین امور دین که نباید تغییر و تحریف در آن راه یابد، کتاب آن دین است. پس میگوییم قرآن کتاب اسلام است و دین اسلام هم دین خاتم، پس قرآن، کتاب دین خاتم است و از آنروی که کتاب دین خاتم باید مصون از تغییر و تحریف باشد، پس نتیجتاً قرآن مصون از تحریف و تغییر است.
- قرآن کتابى است که مسلمانان همیشه در نمازها، مساجد، خانه، میدان جنگ، به هنگام روبرو شدن با دشمنان و به عنوان استدلال بر حقانیت مکتب از آن استفاده میکردند و هیچگاه از آن جدا نبودهاند، و با چنین حضوری، جایی برای تحریف آن وجود نخواهد داشت.
- اگر کسی در کیفیت جمع قرآن به صورت یک مجموعه و با همین شکل فعلى در عصر خود پیامبر(ص) با دیگری اختلاف داشته باشد، در این شکی ندارد که نه کلمهای به قرآن اضافه شده و نه کلمهای از آن کم شده است؛ زیرا از آن زمان تا کنون مسلمانان سخت به یاد گرفتن و حفظ آن اهمیت میدادند. حافظان و قاریان و معلمان قرآن در زمان پیامبر اکرم(ص) آنقدر زیاد بودند که تنها درحادثۀ “بئر معونه” حدود 40 و یا به نقلی 70 نفر از آنان شربت شهادت نوشیدند.[i] در زمانهای بعد از پیامبر اکرم(ص) تا امروز در تمامی کشورهای اسلامی همواره عده زیادی حافظ و قاری و معلم قرآن بودهاند که با این وصف حتی احتمال تحریف آن وجود نخواهد داشت.
- مورخان تعداد “نویسندگان وحى” در زمان پیامبر اکرم(ص) را تا 43 نفر نوشتهاند، در این صورت کتابى که این همه نویسنده داشته، امکان ندارد دست تحریف کنندگان به سوى آن دراز شود.
- دعوت همه پیشوایان اسلام که همه یک زبان، مردم را به تلاوت و بررسى و عمل به همین قرآن موجود دعوت میکردند، نشان میدهد که این کتاب آسمانى به صورت یک مجموعۀ دست نخورده در همۀ قرون از جمله قرون نخستین اسلام بوده است.
.[i] «بررسی واقعه بئر معونه و رجیع )»، 98420؛ واقدی، محمد بن عمر، کتاب المغازی، تحقیق، مارسدن جونس، ج 1، ص 347، بیروت، مؤسسة الأعلمی، چاپ سوم، 1409ق.