درک اثرات نماز و عبادات

دوست گرامی. اثر رفتار های معنوی ما و عبادات دفعی نیست و به مرور زمان انسان را پرورش می دهد و روح را جلا می دهد و نورانیت ایجاد می کند و انسان را به مقام بندگی و قرب می رساند. ما با بندگی خدا در مسیر صراط مستقیم الهی قرار می گیریم و با هر نماز انگاه قدمی به خدا نزدیک می شویم و حاصل این قدم ها و حرکت ها است که در نهایت انسان ساز و بهشت ساز است. یکی از ویژگی های بندگان خدا صبر و استقامت در راه خدا است که باعث پیروزی نهایی او خواهد شد.
منطق قرآن این است که یکى از عوامل مهم فحشاگریزى، نماز و انس و رابطه با خداست و هر اندازه این عامل تقویت، با کیفیت بالاترى انجام گیرد، قدرت فحشاگریزى و فحشاستیزى آن نیز بیشتر است.علامه طباطبایى(ره) در این باره آورده است: «مقصود قرآن کریم که مى فرماید: نماز، انسان را از گناه باز مى دارد، این نیست، که هر فرد نمازگزار در برابر تمام گناهان مصون است، بلکه منظور این است که نماز موجب یاد پروردگار و سبب توجه به مقام ربوبى مى شود، و اثر طبیعى چنین توجهى این است که در انسان زمینه روح اطاعت و ترک گناه پدید آورد، ولى در عین حال ممکن است بر اثر ضعف توجه به خداوند، عامل هاى نیرومندترى اثر آن را خنثى سازد!».[1]اثرى که نماز در روح و روان ما مى گذارد، همان تقویت روح ایمان و توجه به پروردگاراست، و این توجه درجه هایى دارد و درباره افرادى که از ارتکاب بسیارى از گناهان پروایى ندارند، یاد خداوند نسبت به ترک گناهان، تنها به صورت یک زمینه است نه علت تامّه.این که نماز پایه و ستون دین معرفى شده، به دلیل نقش اساسى آن در شکل دهى شخصیت معنوى و دینى انسان است. در حقیقت نماز به ایمان انسان تجسم، و به هویت معنوى او کمال مى بخشد. طبیعت نماز از آن جا که انسان را به یاد نیرومندترین عامل بازدارنده؛ یعنى اعتقاد به مبدأ و معاد مى اندازد که داراى اثر بازدارندگى از فحشا و منکر است.
این نماز و روزه و حجّ و جهاد
هم گواهى دادن است از اعتقاد
انسانى که به نماز مى ایستد، تکبیر مى گوید، خداوند را از همه چیز برتر و بالاتر مى شمرد، به یاد نعمت هایش مى افتد، او را به رحمانیت و رحیمیت مى ستاید، به یاد روز جزایى مى افتد و… بى شک در قلب و روح چنین انسانى جنبشى به سوى حق و حرکتى به سوى پاکى و جهشى به سمت تقوا پیدا مى شود. تمام ذکرهاى نماز، رکوع و سجودى – که نهایت ذلّت در برابر ذات بارى تعالى است – موجى از معنویت در وجود انسان نمازگزار ایجاد مى کند، موجى که سدّ نیرومندى در برابر گناه به شمار مى آید.
ناگفته نماند هر نمازى به همان اندازه که از شرایط کمال و روح عبادت برخوردار است، نهى از فحشا و منکر مى کند، گاه نهى کلّى و جامع، و گاه نهى جزیى و محدود.
درباره کاربرد نماز در بازداشتن از فحشا و منکر در تاریخ آمده که جوانى به گنهکارى و آلودگى شهرت داشت اما نماز را به پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله اقتدا مى کرد!! حضرت درباره او مى فرمود: «انّ صلاته تنهاه یوما»؛ «سرانجام نمازش روزى او از این عمل هاى آلوده پاک مى کند».[2]________________________
[1]. المیزان، چاپ بیروت، ج 16، ص 135.
[2]. میزان الحکمه، ج 2، ص 1628، 1365.

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد