پیشران هسته ای

پیشران (driving force) در واقع بخش محرک یک موتور است که بسته به محل استفاده یا سوختی که مصرف می کند دسته بندی می شود. پیشران های هسته ای همان طور که از نامشان پیداست از سوخت های هسته ای غنی شده استفاده می کنند که امروزه در میان شناورهای سطحی و زیر سطحی نظامی و غیرنظامی دریایی کشورهای پیشرفته (شامل نفتکش ها و کشتی های اقیانوس پیمای تجاری) دیده می شود. با مرور برخی اعداد و ارقام مشخص می‌شود که هر چند هزینه ساخت یک پیشرانه اتمی نسبت به نمونه‌ای با سوخت فسیلی با همان توان، بیشتر است اما هزینه کلی در دوره عمر آن بسیار کمتر از این پیشرانه‌های مرسوم است ضمن اینکه کشتی‌های معمول باید کل سوخت مورد نیاز را حمل یا در فواصل مختلف سوختگیری کنند که حجم مفید بار قابل حمل را کاهش می‌دهد در حالی که پیشرانه های اتمی جدید با چند 10 کیلوگرم اورانیوم امکان سفر دریایی تا 40 برابر شعاع کره زمین را فراهم می کند. همچنین پیشرانه های هسته ای بسته به سطح فناوری در نمونه های جدید 25 تا 30 سال نیاز به سوختگیری ندارند.
میزان غنای سوخت اتمی مورد نیاز برای پیشرانه های هسته ای دریایی به اندازه ای است که در صورت بازگشت ایران به دستاوردهای هسته ای خود در قبل از برجام، امکان تهیه این سوخت برای کشورمان کاملا فراهم است.(www.tasnimnews.com/fa/news/1395/09/24/1268205)
میزان غنای سوخت اتمی مورد نیاز برای پیشرانه های هسته ای دریایی حدود 60 درصد است. برای مثال راکتورهای جدید OK-900A که در ناوگان یخ شکن های آرکتیکای روسی استفاده می شود از اورنیوم 20 تا 90 درصد و به طور متوسط 60 درصد استفاده می کند و راکتور KLT-40 در کشتی Sevmorput به طور معمول با اورانیوم 30 تا 40 درصد یا 90 درصد کار می کند.
بنابراین برای رسیدن به پیشرانه های اتمی، صنعت هسته ای کشور احتمالا ناگزیر به ارتقاء سطح غنی سازی هسته ای به میزان متوسط راکتورهای جدید دریایی یعنی 50 تا 60 درصد خواهد بود.
(www.tasnimnews.com/fa/news/1395/09/24/1267327)
کشورهای جهان به چند دلیل عمده از جمله افزایش قیمت تأمین انرژی، عوارض زیست‌محیطی، کاهش منابع فسیلی و پایان پذیری آن، بیش از پیش به سمت بهره‌گیری از انرژی هسته‌ای خواهند رفت و بهره‌گیری همه کشورها از جمله کشور ما از انرژی هسته‌ای و نیروگاههای هسته ای امری طبیعی و منطقی است.

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد